Stedentrip Parijs (4) enkele bezienswaardigheden

Versailles

14214522122913f4bc2d8aa4b0e53a42_medium.Ongeveer 22,5 kilometer ten zuid-westen van het centrum van Parijs, ligt het Château Versailles, dat in opdracht van Lodewijk XIV (de Zonnekoning) sterk werd vergroot en verfraaid. Oorspronkelijk stond hier namelijk een jachtslot in een redelijk moerassig gebied. Lodewijk XIV had er echter zijn zinnen op gezet als koninklijke residentie en van 1678 tot 1715 vond de eerste grote verbouwing plaats. Zijn opvolger, de 5-jarige Lodewijk XV, verhuisde echter met zijn regent terug naar Parijs. Maar toen hij in 1722 meerderjarig werd, verhuisde ook deze Lodewijk het koninklijk hof weer terug naar Versailles en daar bleef het tot de Franse Revolutie van 1789.

72fe3b845c6332151260c67c67214b95_medium.Alles aan het Château Versailles was overdadig luxe. De Galerie des Glaces (de Spiegelzaal) is één van de beroemdste ruimten van Versailles. In de tijd van de bouw ervan waren spiegels namelijk ongelooflijk duur. Venetië hield destijds het monopolie op het maken ervan en verdedigde dat met hand en tand. De Fransen wisten echter enkele Venetiaanse spiegelmakers met veel geld naar Parijs te lokken, waarna zij in Versailles aan de slag gingen. Volgens de overlevering zond Venetië daarop verschillende huurmoordenaars naar Parijs om deze ‘verraders’ te vergiftigen, zodat het monopolie op het spiegels maken bewaard bleef. Of de Venetiaanse spiegelmakers echt werden vermoord, is niet duidelijk, maar dat zou in ieder geval pas na de afronding van de Spiegelzaal kunnen zijn geweest.

6341270f251bab26ae93ac9870064703_medium.Ook de vertrekken van de koningin waren decadent ingericht. Privacy had zij echter in het geheel niet. Elke ochtend werd de koningin aangekleed als onderdeel van een uitgebreide ceremonie, die – verbazingwekkend – opengesteld was voor het publiek. Een andere, eeuwenlange gewoonte was, dat de koningin moest bevallen voor de ogen van invloedrijke edelen, militairen, staatslieden en kerkelijke vertegenwoordigers. Op deze wijze probeerde men de geboorte van de wettige, koninklijke erfgenaam vast te leggen, zonder dat deze met een andere baby zou kunnen worden verwisseld. Vreemd en schaamteloos blijft het echter wel.

ae17f6a219c4bc0188325644ea475415_medium.Versailles stond bol van de vreemde excessen. Eén ervan was het Hameau de la Reine (het gehucht of dorpje van de koningin). Het was een klein modeldorp, compleet met boerenbevolking, moestuinen en kleinvee, dat speciaal was gebouwd voor Marie-Antoinette. Zij was dol op verkleedpartijen en genoot er van zich hier (als in een rollenspel) voor te doen als gewone plattelandsvrouw. In de tussentijd stierf de echte plattelandsbevolking echter van de honger door extreem hoge belastingen (die mede zo hoog bleven, omdat zowel de adel als de clericus waren vrijgesteld van belastingen).

Panthéon

7c1649e2479ff0b05d556b4db08a5305_medium.Tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog (1740-1748), waarin onder meer Frankrijk, Pruisen en Spanje van leer trokken tegen de nieuwe Oostenrijkse keizerin Maria-Theresia en haar bondgenoten, werd de Franse koning Lodewijk XV ernstig ziek. Het was zo erg, dat hij de laatste sacramenten ontving. Lodewijk XV bad om een wonder en beloofde als ‘wederdienst’ om de ruïne van de Abdij van Sainte-Geneviève te vervangen door een fraaie, nieuwe kerk.

ef86d78c257dbedb02a467b9b26f56f1_medium.Toen Lodewijk XV wonder boven wonder herstelde, beval hij dan ook tot de bouw van het Panthéon om zijn belofte aan God in te lossen. Het gebouw bevat een crypte, waarin Franse burgers, die het land op een bijzondere wijze hebben gediend, worden begraven. Hier zijn bijvoorbeeld niet alleen de graven van filosoof Voltaire, uitvinder Louis Braille en wetenschapper Marie Curie te vinden, maar ook die van schrijver Victor Hugo (van o.a. Les Miserables). Hij had voor zijn dood gevraagd om een begrafeniswagen en een begrafenis voor een armlastige. Na zijn dood besloot de Franse overheid anders: Hugo’s stoffelijk overschot werd wel vervoerd op een armeluiswagen, maar daarna met alle égards begraven in het Panthéon.

683dcd30b27ef1d10394dd5f52c4287f_medium.Begin 1851 was het Panthéon het toneel van een bijzonder belangrijk experiment. Vele jaren eerder hadden diverse wetenschappers en filosofen al beweerd, dat de aarde draaide. Sommigen, zoals Giordano Bruno, belandden ooit door hun uitspraken op de brandstapel. Maar in 1851 wist Léon Foucault de stelling te bewijzen. Hij bouwde een grote en zware slinger of pendule (beter bekend als de Slinger van Foucault) in het Panthéon en toonde aan, dat de slinger niet in een rechte lijn beweegt, maar langzaam roteert door de draaiing van de aarde.

La Tour Eiffel

f2dbb85b8f5e7de0a33772f75e41ccfb_medium.Voorafgaand aan de Wereldtentoonstelling van 1889, organiseerde men een ontwerpwedstrijd voor een structuur, dat als middelpunt van het expositieterrein zou dienen. Toen het winnende ontwerp van de toren van de Franse weg- en waterbouwkundig ingenieur Gustave Eiffel (1832-1923) voor het eerst werd onthuld, werd er door het publiek vooral smalend op gereageerd; de toren kreeg het al snel de bijnaam ‘metalen asperge’. Niettemin was de Eiffeltoren, toen hij werd gebouwd, een wonder in constructie en techniek. De toren was twee keer zo hoog als enig gebouw, dat voordien werd gebouwd, terwijl de constructie tegelijkertijd maar 7.000 ton woog.

De bouw van het ontwerp startte in 1887 en duurde tot 1889, net op tijd voor de opening van de Wereldtentoonstelling van dat jaar. Bouw en bouwwerk verbaasden overigens vriend en vijand; menigeen vreesde dat de open toren zou instorten en daarmee half Parijs zou verwoesten. Veel Parijzenaars troostten zich met de gedachte, dat de vreemde constructie na de Wereldtentoonstelling toch weer zou worden afgebroken. Niets bleek echter minder waar. Men ontdekte namelijk, dat de Tour Eiffel, zoals de officiële naam werd, een uitstekende radio-zendmast was en de constructie bleef. Vandaag de dag is de Eiffeltoren het wereldwijd bekende symbool van Parijs en zelfs van Frankrijk geworden.

84fc39b4268fc905d1c98e0bd065396b_medium.

 

 

 

 

 

Jardin du Luxembourg

Het was Marie de Médici, de weduwe van koning Henry IV (1553-1610), die in 1611 opdracht gaf voor de bouw van het Palais du Luxembourg en de tuin met dezelfde naam. 531f7b8d7506dd901f57d463420e23fb_medium.Zij was geboren in Florence en wilde graag een tuin, die zo veel mogelijk leek op de door haar zo geliefde Boboli-tuin van het Pitti-paleis aldaar. De oorspronkelijke Jardin du Luxembourg besloeg 8 hectaren. Marie wilde de tuin uitbreiden en kocht daarvoor in 1630 land bij tot een totale grootte van 30 hectaren. Jammer genoeg kreeg zij niet de tijd om ervan te genieten; later datzelfde jaar werd Marie door haar zoon, koning Lodewijk XIII, uit Frankrijk verbannen.

Na de Franse Revolutie besloten de leiders van het toenmalige Directoire de tuin verder uit te breiden tot 40 hectaren; zij deden dit door de omliggende landerijen van de Carthusiaanse monniksorde te confiskeren. In later jaren werd de lang verwaarloosde tuin langzaam maar zeker in de oude glorie hersteld, nieuwe secties werden in formele, Franse stijl aangelegd en het park werd als stadspark opengesteld voor het publiek.

654fd1bd97e500d7d91e539b70dd1cae_medium.Verspreid door de Jardin du Luxembourg staan meer dan honderd beeldhouwwerken, monumenten en fonteinen. Een sectie van de tuin is toegewijd aan beelden van bekende Franse koninginnen en heiligen. Verrassend genoeg, staat er ook een miniatuurversie van het Amerikaanse vrijheidsbeeld. Dit was namelijk het originele model voor de bekende grote versie in de haven van New York, dat er in 1886 werd ingehuldigd, als geschenk van Frankrijk aan de Verenigde Staten.

Jardin des Plantes

72a2d5d28d872c908824ed0844e28051_medium.In 1626 werd de Jardin des Plantes aangelegd als aanvankelijk alleen een medicinale kruidentuin. In latere jaren begon men met het aanplanten van ook vele niet-medicinale bomen, planten en struiken en werd het langzaam maar zeker de botanische tuin, die het vandaag de dag is. De Jardin des Plantes geldt zeker in Frankrijk als 'rolmodel' voor andere botanische tuinen en parken.

ae94a13c00953f78275701bb857ff9cf_medium.Inmiddels bevat de Jardin des Plantes vele duizenden soorten planten, struiken en bomen van over de hele wereld en waarvan sommige exemplaren al behoorlijk oud zijn. Zo groeit er een magnifieke libanonceder of Libanese ceder (Cedrus libani), die al in 1734 werd geplant. Destijds werd de ceder als stekje van de Engelse Kew Gardens overgebracht naar Frankrijk; een heikele reis voor het plantje, want de bloempot (waarin het was gepoot) brak onderweg. De kleine stek werd uiteindelijk ter bescherming in een hoed gedaan en zo naar de Jardin des Plantes gebracht. En met succes!

Omdat de verzameling planten vanuit de gehele wereld kwam, werd het noodzakelijk om in de botanische tuin verschillende natuurlijke omgevingen te creëren.

1a9fa1d1c6b6965a1789e613c75a6bc5_medium.Voor de koudeminnende Alpine- of rotsplanten werd door de botanisten een kleine vallei uitgegraven om hen de meest optimale groeicondities te geven. Voor de tropische planten werd in 1836 een eerste grote glazen oranjerie gebouwd. Deze was destijds de grootste ter wereld. De tropische planten deden het er zo goed in, dat deze oranjerie model stond voor vele volgende generaties broeikassen in Frankrijk en elders ter wereld.

En tot zover mijn verkenningen van de stad Parijs.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2019) Foto's: Office.microsoft.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

51966c32349ada8d2923157c4e043193_medium.Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens naar:

Stedentrip-Parijs-(1)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Parijs-(2)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Parijs-(3)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(1)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(2)-enkele-bezienswaardigheden

https://ziariasblog.wordpress.com/

245

8 Comments

Oxalis

Friday, March 1, 2019 Reply

Ik vond Versailles prachtig, maar ook de andere bezienswaardigheden die je noemt zijn absoluut de moeite waard. De twee tuinen ken ik (nog) niet, die gaan op de 'to do'-lijst voor een volgende keer.

Robin93

Friday, March 1, 2019 Reply

Mooi artikel!

ZiaRia

Friday, March 1, 2019 Reply

Dank!

Asmay

Friday, March 1, 2019 Reply

Mooi weer, al die kleine geschiedkundige anekdotes!

ZiaRia

Friday, March 1, 2019 Reply

Helemaal met je eens.

Zevenblad

Friday, March 1, 2019 Reply

Een heel mooie reeks artikelen: de kleine moeite van het opslaan waard. Voor als ik nog een keer (of iemand anders) er naar toe gaat. Het is een prachtige stad, maar elke keer dat ik er kwam was het weer een stuk minder. Tegenwoordig is het overlopen door de halve wereld. Jammer! Ik ben helaas te laat geboren: ik had heel graag het Parijs van vóór de Eerste Wereldoorlog of dat van de jaren '20 en '30 gezien. Ik kwam er voor het eerst in de jaren '60, toen was Montmartre nog écht Frans, en de Rive Gauche een eldorado voor studenten en kunstenaars, met de "Boule St.Mich", Montparnasse en het Quartier Latin. Het is de globalisering, die overal de typische sfeer kapot maakt. Net als in Amsterdam en London.

Willemijntje

Friday, March 1, 2019 Reply

Mooie afsluiter van deze prachtig samengestelde reeks.

Candice

Friday, March 1, 2019 Reply

Hele mooie reeks.

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd *

Name *
Email *
Website